FANDOM


"Jedno z trzech Zaklęć Niewybaczalnych, pozwala odlewnikowi na kontrolowanie działań innych."
—Rysopis

Zaklęcie Imperius (Imperio) jest instrumentem Czarnej Magii, a także jednym z trzech Zaklęć Niewybaczalnych Jest to jedno z najpotężniejszych i najbardziej złowieszczych zaklęć, jakich świat nigdy nie widział. Po pomyślnym rzuceniu zaklęcia, klątwa umieszcza ofiarę w pełni pod kontrolą rzucającego, chociaż osoba z wyjątkową siłą woli jest w stanie się temu oprzeć.

Fakt, że klątwa może zostać obroniona, sprawia, że jest wyjątkowa wśród Zaklęć Niewybaczalnych. Jest to również unikalne, ponieważ jest najmniej szkodliwe ze wszystkich trzech zaklęć (chyba, że liczy się całkowity brak wolnej woli), chyba, że jest nieprawidłowo wykonane.

Zaklęcie sprawia, że ofiara nie posiada zdolności samodzielnego myślenia, a jedynie wykonuje rozkazy rzucającego zaklęcie. Istnieje jednak możliwość przezwyciężenia zaklęcia. Wymaga to jednak silnej woli i samoświadomości. Zaklęcie to jest bardzo niebezpieczne, ponieważ ofiara imperio jest pod całkowitą kontrolą rzucającego zaklęcie czarodzieja.

Jest to jedno z czarnoksięskich zaklęć najsrożej karanych przez prawo świata czarodziejów. Kiedyś sprawiło Brytyjskiemu Ministerstwu Magii mnóstwo kłopotów.

"Pająk zsunął się z jego dłoni na jedwabistej nici i zaczął się na niej huśtać jak na trapezie. Wyciągnął sztywno nóżki, błyskawicznie je podciągnął, przerywając nić, i wylądował na biurku, po którym zaczął zataczać koła. Różdżka Moody'ego lekko drgnęła, pająk stanął na dwóch nóżkach i zaczął stepować."
—Pająk pod wpływem zaklęcia Imperius

Czarodziej lub czarownica ma całkowitą kontrolę nad człowiekiem żywym, albo stworzeniem. Może sprawić, że wyskoczy przez okno, utopi się, wpadnie któremuś do gardła (jeżeli chodzi o pająka, albo podobne stworzenie)... Przed laty mnóstwo czarownic i czarodziejów znalazło się pod władzą tego zaklęcia. Ministerstwo miało sporo kłopotów z rozróżnieniem, kto działał zmuszony zaklęciem, a kto działał z własnej woli. Zaklęcie Imperius można jednak zwalczyć, i nauczyciel Obrony przed Czarną Magią nauczy tego swoich uczniów, ale wymaga to siły woli i nie każdemu się udaje. Najlepiej unikać trafienia, jeśli tylko można. STAŁA CZUJNOŚĆ! Aby je rzucić potrzebne jest uczucie pogardy, jednak z czystego fundamentalnego sadyzmu. Jest jednym z trzech Zaklęć Niewybaczalnych. Użycie go wobec drugiego człowieka karane jest dożywotnim więzieniem w Azkabanie. Użycie go wobec innej istoty ludzkiej jest niezgodne z prawem.

Historia zaklęcia

"Zaklęcia Cruciatus, Imperius i Avada Kedavra nie zostały wykonane niewybaczalnymi, aż do 1717 roku."
—Albus Dumbledore

Zaklęcie Imperius zostało wymyślone na początku średniowiecza przez złe czarownice i czarodziejów. Klątwa została stworzona dla przymusu i prania mózgów innych w niewolnictwo.

Śmierciożercy twarzą w twarz z Radą Czarodziejów po użyciu przez nich Zaklęć Niewybaczalnych

Śmierciożercy stają twarzą z Radą Czarodziejów po wykorzystaniu przez nich Zaklęć Niewybaczalnych

Po tym, jak Rada Czarodziejów przekształciła się potem w Ministerstwo Magii, ściślejsze ograniczenia wprowadzono w użycie pewnych rodzajów magii. Klątwa Imperius została uznana przez Ministra za mroczną magię, a, wraz ze zaklęciami Cruciatus i Uśmiercającym, zostały ogłoszone ''niewybaczalnymi'' w 1717 roku. Wykorzystanie któregokolwiek z tych trzech klątw na bliźniego człowieka doprowadziłoby do wyroku skazującego na życie w Azkabanie, chyba, że istnieją wystarczające dowody na to, że rzucający zaklęcie Czarodziej zrobił to pod wpływem jeszcze jednego Zaklęcia Imperius; jest to luka, którą wielu Czarnoksiężników wykorzystywało i kłamało, kiedy stanęli w obliczu więzienia, szczególnie po zakończeniu Pierwszej Wojny Czarodziejów. W 1998 roku wykorzystał klątwę trzykrotnie na dwóch różnych osobnikach w celu włamania się trio do Banku Gringotta będąc nie wykrytym.

Natura zaklęcia

"Było to cudowne uczucie. Harry poczuł lekkość i uniesienie, kiedy z głowy odpłynęły mu wszystkie myśli i troski, a pozostało jedynie niejasne poczucie szczęścia. Stał, czując się cudownie odprężony, ledwo zdając sobie sprawę z tego, że wszyscy na niego patrzą."
—Harry Potter podczas, gdy był po Zaklęciem Imperius
Wiktor Krum pod wpływem zaklęcia Imperius, zaklęcia kontrolującego umysł drugiego człowieka

W przeciwieństwie do innych Niewybaczalnych, człowiek poddany Zaklęciu Imperius — gdy zostanie prawidłowo rzucone — nie doświadcza nieprzyjemnego doświadczenia, a w rzeczywistości, jest wręcz przeciwnie; ofiara Zaklęcia Imperius znajduje się w spokojnym, podobnym do transu stanie, w którym wszystkie uczucia odpowiedzialności i lęki są wyrzucane (rysunek przypomina rzeczywiste zjawisko hipnozy, często także przedstawiające w fikcji — aczkolwiek niedokładnie — możliwość bycia w stanie umieszczenia kogoś pod pełną kontrolą drugiego, umieszczając ich w stanie theta). Jednakże, gdy Harry był zaczarowany, wierzył, że jego klątwa mogłaby nie być bardzo mocna, a zatem sensacja z rzucenia o wiele potężniejszego Zaklęcia Imperius może być bardziej intensywna niż znana relacja.

Odpowiednio zaczarowana osoba jest w pełni kontrolowana przez rzucającego zaklęcie czarodzieja i może być skierowana do wszystkiego, czego pragnie rzucający zaklęcie, w tym przestępstwa, takie jak morderstwo, korupcja polityczna, defraudacja, a nawet samobójstwo (eksponowane przez Barty'ego Croucha, Jr, zakamuflowanego jako Alastor Moody, który nauczał zaklęcia niewybaczalne grupę studentów ze czwartego roku w Hogwarcie, w tym Harry'ego Pottera, którym wyjaśnił, iż ''może sprawić, że wyskoczy przez okno, utopi się, wpadnie któremuś do gardła''). Ponadto, pod kontrolą rzucającego zaklęcie, klątwa może także ofiarować ofierze w zależności od umiejętności, które są wymagane, aby wykonać zadanie w zasięgu ręki, takie jak zwiększona siła lub umożliwienie rzucania czarów znacznie powyżej ich poziomu. Na przykład, gdy został zaczarowany, Nevillie Longbottom był w stanie wykonać serię ''zdumiewających ćwiczeń gimnastycznych'' pod wpływem klątwy, których w normalnym stanie z całą pewnością nie byłby w stanie wykonać.

Bogrod (z przodu) jest pusty po tym, jak został zaczarowany przez Ronalda Weasley'a (filmowa wersja), albo Harry'ego Pottera (wersja z książki)

Bogrod (z przodu) jest zakłopotany po tym, jak został zaczarowany przez Harry'ego Potter'a (wersja z książki), albo Ronalda Weasley'a (wersja z filmu)

Jest możliwe, że ktoś, kto został zaczarowany, także może rzucić na innych tę klątwę. Na przykład, Madame Rosmerta, która została zmobilizowana przez Draco Malfoy'a podczas lata szkoleniowego 1996-1997, mogła umieścić Katie Bell pod działaniem Imperiusa w celu dostarczenia przeklętego naszyjnika do Albusa Dumbledore'a. Możliwe jest także, że Corban Yaxley zmobilizował Piusa Thicknesse'a, aby umieścił innych wysokich rangą urzędników Ministerstwa Magii pod klątwą, aby ułatwić obalenie Rufusa Scrimgeoura.

Kiedy właściwie rzucona klątwa Imperiusa zostaje zerwana z jakiejkolwiek przyczyny, ofiary stają się znowu sobą, tak, jak to miało miejsce po ostatecznej klęsce Voldemorta i Śmierciożerców w Bitwie o Hogwart, gdy wszyscy ludzie z całego kraju, którzy zostali zaczarowani przez niego lub jego zwolenników, zostali wyzwoleni spod zaklęcia. Ponadto, każdy ból, który klątwa łagodziła przez przyjemne uczucia wróci, wraz z jakimkolwiek innym bólem, który ofiara doznała w trakcie trwania klątwy.

Choć możliwe jest użycie klątwy na Strażnikach Tajemnicy, aby móc ich kontrolować, nie jest możliwe, aby zmusić ich do ujawnienia tajemnicy, o ile oczywiście sam Strażnik nie zdecyduje się jej wyjawić.

Groźba i niebezpieczeństwa

Jeśli zaklęcie Imperius zostanie źle rzucone, wówczas ofiara zaklęcia mogłaby mieć zepsuty umysł, przykładem jest zastępca premiera mugoli Herbert Chorley. Wydaje się, że szkoda jest drugotrwała, ponieważ Chorley został wysłany do Kliniki Magicznych Chorób i Urazów Szpitala Świętego Munga, aby odzyskać przytomność i przez resztę życia wierzył, że jest kaczką. Jest to prawdopodobnie spowodowane silną, ciemną magią, która może pozostawić nieodwracalne szkody biologiczne, tak jak wtedy, kiedy George miał cały czas przekrwione ucho.

Konfrontacja z bezimiennymi

Konfrontacja z bezimiennymi była podręcznikiem do klasy szóstej Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie służący uczniom do poziomu owutemów, którego wymagał na lekcji Severus Snape podczas zajęć z Obrony przed Czarną Magią. Zawierała w sobie informacje o nielegalnych czarnoksięskich zaklęciach, a także o czarnomagicznych i złowrogich stworzeniach, jak Inferiusy i Dementorzy. Są w niej także opisane informacje, jak można się obronić przed Zaklęciem Imperius przed stroną poświęconą dementorom, i sposobom na to, jak można sobie z nimi poradzić, która zaś z kolei była tuż przed kartą z zaklęciem Cruciatus, zaklęciem torturującym, która była umiejscowiona na stronie 213 tego podręcznika.

Znani praktykujący i władający

Harry Potter

"Dziwne uczucie spłynęło ręką Harry'ego przez żyły i ścięgna; ciepłe mrowienie łączące jego umysł z różdżką i zaklęciem, które rzucił…"
—Harry po raz pierwszy w życiu wyszeptał zaklęcie

Harry rzucił zaklęcie w Banku Gringotta, aby dostać się do skarbca Bellatriks Lestrange, na goblina Bogroda, i śmierciożercę Traversa (tylko w książce). Wykorzystał je trzykrotnie, ale tylko w książkowej wersji. Dwa razy na Bogrodzie, i jeden raz na Traversie. W filmie wykorzystał je tylko jednokrotnie i tylko na Bogrodzie, a po zmyciu zaklęcia zastąpiło go zaklęcie Imperius rzucone przez Rona.

Ronald Weasley

W filmowej wersji, która znacznie się różni od tej z książki, w podziemiach Banku Gringotta, kiedy Wodospad Złodzieja zmył z Rona i Hermiony eliksir wielosokowy, a z Bogroda zaklęcie Imperius Harry'ego, a wózek zrzucił ich wszystkich, a także Harry'ego kilka metrów na dół, Ron po raz pierwszy w swoim życiu użył Zaklęcia Niewybaczalnego, i rzucił Zaklęcie Imperius na Bogroda, aby wymienić zaklęcie, i ponownie przejąć całkowitą kontrolę nad umysłem goblina.